پریشب به اتفاق طبقه پایینی ها رفتیم برای شام به یک رستوران زیبا در بالاترین قسمت یک تپه نسبتا بلند و مشرف به دریا ...
از اون بالا مناظر بسیار زیبایی به چشم میخورد ... دریای مدیترانه ... کوههای اپینینی و پل های مرتفع که گهگاه از تونل های موازی سر در می آوردند ... همه جابه رنگ سبز ،آبی و نارنجی بود ... اینجا در اروپا و فکر کنم در تمام ممالک مسیحی نشین ،کلیسا در بالاترین نقطه منطقه و یا در مرکز آبادی قرار می گیره ... خونه ای که ما بودیم بسیار بهینه و جمع و جور بود و سال ساخت آن به دهه هفتاد میلادی میرسید و ظاهر قضیه این سن و سال رو نشون نمی داد...
بهر حال بعد از کلی بررسی های کارشناسانه یک نوع پیتزا انتخاب کردم که قرار بود توش کالباس،زیتون،پنیر،گوجه فرنگی و سبزیجات به همراه قارچ باشه ... انتظار به پایان اومد و ظرف بزرگ پیتزا که فقط از دور خیلی هیجان انگیز به نظر می اومد_ اونم فقط از نظر ابعاد _ اورده شد که همزمان تعداد زیادی مهمان ناخوانده از نوع مورچه های بالدار به سمت میز ما هجوم آوردند ... من که قبلا توی دستشویی با مهمانهای ناخوانده یک به جمعیت شده بودم یک دست به پا در حال خاریدن و با دست دیگه در حال جمع کردن زیتون ها که از قضا تنها قسمت خوش مزه شام بود شدم ... تقریبا سس اینجا معنی ندارد و پیتزا علی رغم چیزی که گفته می شد با کارد و چنگال خورده می شد ... ظرف پیتزا تقریبا مثل سره کچل می موند ... به عنوان یه آدم شکمو واقعا شرمم اومد بگم خوشمزه است ولی چاره ای نبود ...
پیتزا قسمت خوشمزه شام بود ... یک ظرف شامل مقداری میگو ... ماهی کیلکا ... ماهی آزاد ... مقداری گیاه دریای حلقه حلقه بخش بعدی شام رو تشکیل میداد ... تا اینجا فکر میکردم سس در وعده های غذایی ایتالیایی ها نقشی نداره ولی اینجا فهمیدم که نمک ،فلفل، زردچوبه،کاری، پودر سیر ،رب،آبلیمو و تقریبا هیچ کدوم از چاشنی های ایرانی در این جا کاربردی ندارند ... به هر حال به هر نکبتی بود _ از قبیل اینکه میگو را از فرط بی مزگی با پوست خوردم _ شام تموم شد ...
